hcba.gr

HCBA Forum Μελών
Τώρα είναι Κυρ Οκτ 22, 2017 10:55 pm

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες




Δημιουργία νέου θέματος Απαντήστε στο θέμα  [ 1 Δημοσίευση ] 
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Επιδόσεις - Ένταλμα Σύλληψης
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Ιούλ 16, 2012 2:04 pm 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφή: Παρ Ιούλ 13, 2012 2:07 pm
Δημοσιεύσεις: 1
Ι. Πραγματικά Περιστατικά

Κατηγορούμενος για κακουργηματική απάτη, Ινδός υπήκοος και μόνιμος κάτοικος αλλοδαπής (Ντουμπάι), δεν καλείται στην προκαταρκτική εξέταση προς παροχή εξηγήσεων. Κατά το στάδιο της ανάκρισης καλείται προς απολογία δια τηλεγραφήματος στη διεύθυνση που αναγράφεται στην έγκληση. Ο Ανακριτής ζητά να βεβαιώσει ο Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος (Ο.Τ.Ε.) ότι το τηλεγράφημα παραδόθηκε στον κατηγορούμενο. Ο Ο.Τ.Ε. βεβαιώνει μόνον ότι διαβίβασε το τηλεγράφημα στον αλλοδαπό τηλεπικοινωνιακό οργανισμό και ότι δεν έλαβε απάντηση από αυτόν ως προς το εάν το τηλεγράφημα τελικώς παραδόθηκε. Σημειωτέον ότι το τηλεγράφημα δεν μπορούσε εκ των πραγμάτων να παραδοθεί στον κατηγορούμενο, διότι δεν ανέγραφε ταχυδρομική θυρίδα, στοιχείο απαραίτητο για την παράδοσή του στον παραλήπτη – κάτοικο Ντουμπάι.

Στηριζόμενος σε αυτήν την (κολοβή) βεβαίωση ο Ανακριτής εκδίδει ένταλμα συλλήψεως και περατώνει την Ανάκριση. Το ένταλμα συλλήψεως δεν αιτιολογείται με βάση την υποτιθέμενη απείθεια του κατηγορουμένου αλλά γενικώς, επειδή εν προκειμένω συγχωρείται προσωρινή κράτηση. Λεκτέον παρεμπιπτόντως ότι προκειμένου να στοιχειοθετηθεί αυτή η δυνατότητα –κατά το τότε ισχύον δίκαιο (προϊσχύον άρθ. 282 παρ. 3 ΚΠΔ)– ο Ανακριτής απαγγέλει κατηγορία απάτης με τη γενική επιβαρυντική περίσταση του ιδιαιτέρως επικίνδυνου για τη δημόσια ασφάλεια υπαιτίου (άρθ. 92 εδ. β΄ ΠΚ), περίσταση που μεταβάλει το πλαίσιο ποινής από κάθειρξη μέχρι 10 έτη σε κάθειρξη μέχρι 20 έτη.

Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών παραπέμπει τον κατηγορούμενο σε δίκη, χωρίς τη γενική επιβαρυντική περίσταση, διατηρώντας αναιτιολόγητα την ισχύ του εντάλματος συλλήψεως.
Ο κατηγορούμενος πληροφορείται την εκκρεμή εις βάρος του ποινική διαδικασία το πρώτον μετά την έκδοση του παραπεμπτικού βουλεύματος και κατά την εκτέλεση του –διεθνούς πια– εντάλματος συλλήψεως. Συλλαμβάνεται και κρατείται στο Κατάρ.

Το Συμβούλιο Εφετών κατά την εκδίκαση της εφέσεως του κατηγορουμένου απορρίπτει τις αιτιάσεις του περί απόλυτης ακυρότητας της προδικασίας λόγω μη κλητεύσεώς του στην προκαταρκτική εξέταση και λόγω μη νόμιμης κλήσης του προς απολογία και μη νόμιμης γνωστοποίησης της κηρύξεως του πέρατος της ανακρίσεως.
Το Συμβούλιο Εφετών κρίνει ότι τα υπερασπιστικά δικαιώματα του κατηγορουμένου δεν θίγονται από τη μη κλήση του προς παροχή εξηγήσεων κατά την προκαταρκτική εξέταση [καθώς και ότι η ασκηθείσα ποινική δίωξη δεν είναι απαράδεκτη], διότι αυτός εκλήθη νομίμως(!) στην κύρια ανάκριση και δεν εμφανίσθηκε, αλλά και διότι η περάτωση της κύριας ανάκρισης με την έκδοση εντάλματος σύλληψης είναι νόμιμη, αφού εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Ανακριτή να εκδώσει απευθείας ένταλμα συλλήψεως δίχως να καλέσει πρώτα τον κατηγορούμενο σε απολογία, επομένως είναι αδιάφορο αν η κλήση προς απολογία ήταν σύννομη ή όχι.


ΙΙ. Παρατηρήσεις

1. Τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά αποτυπώνουν μία από τις περίπτωσεις, στις οποίες η ελληνική δικαιοσύνη αντιμετωπίζει επιπόλαια τη γνωστοποίηση εγγράφων σε κατοίκους της αλλοδαπής στο πλαίσιο της ποινικής διαδικασίας. Συχνότερο είναι το φαινόμενο να μην εφαρμόζονται ή να εφαρμόζονται πλημμελώς οι διεθνείς διμερείς ή πολυμερείς συμβάσεις δικαστικής συνεργασίας που έχει κυρώσει η Ελλάδα (π.χ. Ευρωπαϊκή Σύμβαση «περί αμοιβαίας δικαστικής συνδρομής επί ποινικών υποθέσεων» Ν.Δ. 4218/1961, Πρόσθετο Πρωτόκολλο Ν. 1129/1981, ίδετε για επιμέρους συμβάσεις http://www.ministryofjustice.gr/site/el/ΕΥΡΩΠΑΙΚΗbrΔΙΕΘΝΗΣΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ/ΔιεθνήςΔικαστικήΣυνεργασίασεποινικέςυποθέσεις.aspx).

Πράγματι, εκ του συστήματος του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας δεν προκύπτει ευχερώς ποιοι κανόνες επίδοσης/γνωστοποίησης τυγχάνουν εφαρμογής. Εντούτοις γίνεται δεκτό, από ενάρξεως ισχύος του ΚΠΔ, ότι τα άρθ. 155 επ. ΚΠΔ ρυθμίζουν τις περιπτώσεις που οι ημεδαπές κρατικές αρχές (ποινικός ή δικαστικός επιμελητής ή υπάλληλος) προβαίνουν σε επιδόσεις σε κατηγορούμενους που κατοικοεδρεύουν στην ημεδαπή (ίδετε ad hoc ΓνωμΕισΑΠ 17/1956, ΠοινΧρ ΣΤ΄, σελ. 323). Με βάση αυτά τα άρθρα κρίνεται η νομιμότητα των επιδόσεων στην Ελλάδα, είτε όταν η παραγγελία επίδοσης προέρχεται από ελληνικές δικαστικές είτε από αλλοδαπές αρχές στο πλαίσιο δικαστικής συνδρομής. Τούτο προκύπτει από το άρθρο 161 ΚΠΔ, όπου ρυθμίζεται το περιεχόμενο του αποδεικτικού επιδόσεως, και από το άρθρο 163 ΚΠΔ, κατά το οποίο οι πλημμέλειες στην επίδοση επιφέρουν πειθαρχικές και διοικητικές κυρώσεις των αρμοδίων (εκ των πραγμάτων μόνον ελληνικών) οργάνων.

Οι επιδόσεις σε κατηγορούμενο που κατοικοεδρεύει στην αλλοδαπή ρυθμίζονται στο άρθρο 273 παρ. 4 ΚΠΔ, εφόσον ο ίδιος δήλωσε σε οποιοδήποτε στάδιο της προδικασίας διεύθυνση στην αλλοδαπή (τότε οι επιδόσεις γίνονται είτε στον πληρεξούσιο είτε στον αντίκλητό του ή σε περίπτωση μη διορισμού αυτών πλασματικώς στην Γραμματεία του Πρωτοδικείου), και στις διατάξεις περί δικαστικής συνδρομής του άρθρο 457 παρ. 2 ΚΠΔ ή των σχετικών διμερών ή πολυμερών διεθνών συμβάσεων, τις οποίες έχει κυρώσει η Ελλάδα, εφόσον η διεύθυνση στην αλλοδαπή δεν έχει γνωστοποιηθεί από τον ίδιο τον κατηγορούμενο στις ελληνικές δικαστικές αρχές κατά την προδικασία, αλλά προκύπτει αποκλειστικά από τη διεύθυνση της μηνύσεως/ εγκλήσεως (ίδετε και ΓνΕισΠλημΤρ 13/2002, ΠοινΧρ ΝΓ΄, 377).

Επομένως στο παράδειγμά μας πρέπει να γίνει δεκτό ότι, όπως Έλληνας δικαστικός επιμελητής ή υπάλληλος δεν μπορεί να μεταβεί στην αλλοδαπή αυτοβούλως και να επιδώσει νομίμως δικαστικό έγγραφο στον κατηγορούμενο, τοιουτοτρόπως δεν νοείται τηλεγραφική επίδοση, η οποία θα πιστοποιείται από τον ημεδαπό τηλεπικοινωνιακό φορέα, χωρίς τη συνδρομή των αλλοδαπών αρχών, κρατικών ή όποιων άλλων προβλέπει η διεθνής σύμβαση.

2. Ένας εγκαλούμενος για κακούργημα μπορεί να παραπεμφθεί στο ακροατήριο δίχως να έχει «ακουσθεί» σε οποιοδήποτε στάδιο της προδικασίας, διότι ουδέποτε έλαβε επισήμως γνώση ότι εκκρεμεί εις βάρος του ποινική διαδικασία.

Τούτο διότι κατά τα νομολογιακώς κρατούντα η μη κλήση του υπόπτου στην προκαταρκτική εξέταση για κακούργημα ουδεμία ακυρότητα της προδικασίας επιφέρει, καθόσον ακολουθεί το στάδιο της κύριας ανάκρισης, όπου ο κατηγορούμενος μπορεί να «ακουσθεί». Γίνεται δηλαδή κατ’ αρχάς δεκτό ότι το «δικαίωμα ακροάσεως» του κατηγορουμένου στην προδικασία ικανοποιείται, όταν τουλάχιστον καλείται (νομίμως ή μη) και απολογείται, καθώς και όταν καλείται νομίμως προς απολογία και δεν εμφανίζεται από απείθεια. Η θέση αυτή ξενίζει από το σημείο εκείνο που η ελληνική δικαιοσύνη θεωρεί ότι το δικαίωμα υπεράσπισης δεν πλήττεται ακόμα και όταν ο κατηγορούμενος δεν καλείται καθόλου να απολογηθεί ή καλείται μη συννόμως, με το τυπολατρικό επιχείρημα, ότι όταν –κατά το μείζον– εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Ανακριτή να περατώσει την Ανάκριση δια της εκδόσεως εντάλματος συλλήψεως δίχως προηγούμενη κλήση, τότε και –κατά το έλασσον– η μη σύννομη κλήση προς απολογία είναι νομικώς αδιάφορη.


ΙΙΙ. Προτάσεις Νομοθετικών Μεταβολών

Σκοπός των προτεινόμενων νομοθετικών μεταβολών είναι πρώτον να αποσαφηνισθεί ποια διαδικασία επιδόσεως και γνωστοποιήσεως πρέπει να εφαρμόζεται στους κατοίκους ημεδαπής και ποια στους κατοίκους αλλοδαπής, εκσυγχρονίζοντας το νομικό μας πλαίσιο και διανοίγοντας νέες δυνατότητες στις διωκτικές αρχές.
Δεύτερον πρέπει να εξασφαλιστεί ότι η νόμιμη κλήση σε Ανάκριση δεν είναι απλώς μία (πρακτικώς) περιττή δικονομική πρόβλεψη. Οι πλημμέλειες στο περιεχόμενο και στην επίδοση της κλήσης δεν επιτρέπεται να θεραπεύονται «αυτόματα» και αναιτιολόγητα με την έκδοση εντάλματος συλλήψεως.


- 154 παρ. 2 – Αντικαθίσταται:

«Η επίδοση ή η κοινοποίηση είναι άκυρες, όταν γίνονται στην ημεδαπή, αν δεν τηρηθούν οι διατάξεις των άρθ. 155-157, 159 και 165. Οι επιδόσεις στην αλλοδαπή γίνονται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθ. 457 ή των διεθνών συμβάσεων δικαστικής συνδρομής, αλλά και σύμφωνα με το άρθ. 159 ή με άλλη εναλλακτική μορφή επιδόσεως που αναγνωρίζεται στο κράτος που γίνεται η επίδοση, εφόσον πιστοποιείται η λήψη γνώσης του προς ον η επίδοση».

Αιτιολογία

Η διεθνοποίηση του εγκλήματος συνεπάγεται την εμπλοκή όλο και περισσότερων κατηγορουμένων που κατοικοεδρεύουν στην αλλοδαπή. Οι δικονομικές δυνατότητες του άρθ. 457 ΚΠΔ και της δικαστικής συνδρομής που πρέπει να εφαρμόζονται σε αυτές τις περιπτώσεις (πρβλ. το άρθ. 273 παρ. 3 ΚΠΔ: δήλωση αλλοδαπής διεύθυνσης από τον ίδιο τον κατηγορούμενο σε κάποιο στάδιο της προδικασίας) αποδεικνύονται ενίοτε δύσκαμπτες και χρονοβόρες. Κρίνεται σκόπιμο να αναγνωρισθεί νομοθετικά ότι οι μέθοδοι επιδόσεως που έως σήμερα προβλέπονταν μόνον για κατηγορούμενους με κατοικία ή έδρα στην ημεδαπή μπορούν να τύχουν εφαρμογής και για κατηγορούμενους της αλλοδαπής (π.χ. επίδοση δια τηλεομοιοτυπίας ή τηλεγραφήματος). Αρκεί να μπορεί τεχνολογικώς να πιστοποιηθεί η λήψη γνώσης εκ μέρους τους των διαβιβασθέντων εγγράφων. Το ίδιο ισχύει και για τις εναλλακτικές μορφές επιδόσεως που προβλέπει το τοπικό δίκαιο του κράτους που γίνεται η επίδοση (π.χ. μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ανάρτησης σε ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ.).

Π.χ. με την νέα πρόβλεψη επιτρέπεται πια η διαβίβαση κλήσης προς απολογία σε κάτοικο αλλοδαπής δια τηλεγραφήματος (άρθ. 159 ΚΠΔ), που σύμφωνα με την ορθότερη άποψη δεν μπορεί να γίνει κατά το ισχύον δίκαιο, αρκεί να υπάρχει σχετική βεβαίωση από τον αλλοδαπό τηλεπικοινωνιακό φορέα ότι το τηλεγράφημα παραλήφθηκε από τον κατηγορούμενο. Επίσης η διαβίβαση με την μέθοδο της ηλεκτρονικής επίδοσης μπορεί να γίνει σε χώρες που μία τέτοια δυνατότητα έχει (ή θα) αναγνωριστεί (ίδετε για αστικές υποθέσεις Ηνωμένο Βασίλειο και Νέα Ζηλανδία).


- 270 παρ. 2 – Προστίθεται δεύτερο εδάφιο:

«Το ένταλμα σύλληψης και βίαιης προσαγωγής που εκδίδεται για απείθεια του κατηγορουμένου είναι άκυρο, αν η κλήση προς απολογία και η επίδοσή της δεν έγιναν νομίμως».

Αιτιολογία

Με την προσθήκη του δεύτερου εδαφίου προβλέπεται πια ρητά η ακυρότητα του εντάλματος συλλήψεως ή βίαιης προσαγωγής λόγω απείθειας του κατηγορουμένου, όταν η αρχική κλήση του Ανακριτή προς απολογία δεν έλαβε χώρα νομίμως (ως προς το περιεχόμενό της κατά το άρθ. 271 παρ. 2 ή ως προς την επίδοσή της). Με αυτόν τον τρόπο αποκρούεται η αντίθετη από μέρος της νομολογίας υποστηριζόμενη άποψη ότι «το σύννομο ή μη της κλήσεως προς απολογία είναι δικονομικώς αδιάφορο διότι ο Ανακριτής είχε αρχήθεν τη δυνατότητα να εκδώσει ένταλμα σύλληψης χωρίς την κλήση του κατηγορουμένου».
Η αναγόρευση της συγκεκριμένης πλημμέλειας σε σχετική ακυρότητα δεν κωλύει τη θεώρησή της και ως απόλυτης, εφόσον ο κατηγορούμενος συλληφθεί μετά το πέρας της ανακρίσεως κατά άρθ. 308 παρ. 4, επομένως δίχως να έχει κληθεί να λάβει γνώση του πέρατος.


- 271 παρ. 1 – Προστίθεται δεύτερο και τρίτο εδάφιο:

«Ο Ανακριτής μπορεί να εκδώσει απευθείας ένταλμα σύλληψης χωρίς την προηγούμενη κλήση του κατηγορουμένου σε απολογία στις περιπτώσεις που συγχωρείται προσωρινή κράτηση. Αν τον έχει κλητεύσει σε απολογία και αυτός δεν εμφανισθεί, τότε το νόμιμο της κλήσης και η απείθεια του κατηγορούμενου πρέπει να αιτιολογείται στο ένταλμα και δεν συγχωρείται επί ποινή ακυρότητας η έκδοση εντάλματος σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο του άρθρου αυτού».

Αιτιολογία

Στο δεύτερο εδάφιο αποσαφηνίζεται μία δικονομική δυνατότητα που γίνεται δεκτή στην ανακριτική πρακτική, δηλαδή να μην απαιτείται η κλήση του κατηγορουμένου σε απολογία, και εντεύθεν η παρέλευση πολύτιμου χρόνου, εφόσον επιτρέπεται σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας η προσωρινή του κράτηση. Η επιλογή αυτής της ανακριτικής ενέργειας πρέπει να θεωρείται ως έσχατο εργαλείο και σε κάθε περίπτωση να εκφράζει τη βάσιμη πεποίθηση του Ανακριτή ότι ο κατηγορούμενος δεν θα εμφανισθεί ενώπιόν του οικειοθελώς.

Το τρίτο εδάφιο προστίθεται όμως προκειμένου να αποφευχθεί η αντίθετη στα δικαιώματα του κατηγορούμενου ανακριτική πρακτική να εκδίδονται εντάλματα συλλήψεως λόγω απείθειας χωρίς να αιτιολογείται αν κατά τη κρίση του Ανακριτή ο κατηγορούμενος μπορούσε να έχει λάβει γνώση της κλήσης προς απολογία και του περιεχομένου της ή εάν τελικώς δεν εμφανίστηκε στην ανάκριση λόγω «άγνοιας» της κλήσεώς του.
Επίσης, εάν ο Ανακριτής εξ αρχής προέκρινε για τον συγκεκριμένο κατηγορούμενο την κλήση προς εμφάνισή του και όχι την απευθείας έκδοση εντάλματος συλλήψεως, δεν μπορεί στη συνέχεια επί ποινή ακυρότητας να εκδώσει ένταλμα συλλήψεως αποκλειστικά επί τη βάσει των όρων του άρθ. 283 παρ. 2 ΚΠΔ και όχι επί τη βάσει και της απείθειας. Τούτο γιατί στην περίπτωση που τελικώς δεν πληρούνται οι όροι της απείθειας, είτε διότι ο κατηγορούμενος δεν έλαβε γνώση της κλήσης λόγω μη νόμιμης κλήτευσής του και επίδοσης αυτής ή έλαβε μεν γνώση αλλά λόγω ανωτέρας βίας δεν μπορούσε να εμφανισθεί ενώπιον του Ανακριτή, ο κατηγορούμενος δεν επιτρέπεται να αιφνιδιάζεται και να στερείται δίχως υπαρκτό λόγο την ελευθερία του με απλή μεταβολή της νομικής βάσης του εντάλματος.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Δημιουργία νέου θέματος Απαντήστε στο θέμα  [ 1 Δημοσίευση ] 

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες


Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group

Ελληνική μετάφραση από το phpbbgr.com